De 10 beste rocksongs van de jaren 90 gerangschikt

Van grunge-anthems tot Britpop-juweeltjes: deze nummers vatten de rusteloze geest van het decennium samen

De jaren negentig worden vaak neergezet als een tijdperk van desillusie bij generatie X, met films vol personages die vanuit pure verveling tegen hun stabiele banen ingaan. Diezelfde onderstroom was voelbaar in veel van de populaire rockmuziek van het decennium, vooral in de grunge- en alternatieve scenes die de ether domineerden.

Hier is een rangschikking van opvallende rocknummers uit de jaren negentig, beperkt tot één song per artiest om de variatie in de klanken van het decennium te benadrukken.

Weezer's Say It Ain't So zet een sterke toon neer op nummer 10

Uitgebracht als single in 1995 maar al te horen op het zelfgetitelde Blue Album van de band een jaar eerder, geldt "Say It Ain't So" als een hoogtepunt van Weezer's vroege alternatieve rocksound. Het nummer toont de scherpzinnige hooks en emotionele onderlaag van de groep en geldt als een van hun sterkste vroege werken.

Pulp's Common People brengt scherpe Britpop-wit op nummer 9

Met een lengte van bijna zes minuten levert Pulp's "Common People" aanstekelijke melodieën, slimme vertelkunst en Britse satire. De single uit 1995 toont hoe de band maatschappelijke commentaar combineert met gedenkwaardig popvakmanschap.

Red House Painters leveren stille intensiteit met Katy Song op nummer 8

Een buitenbeentje qua stemming en bekendheid, "Katy Song" van Red House Painters uit 1993 is een schoolvoorbeeld van de bedachtzame cadans en emotionele diepgang van slowcore. Het nummer van bijna acht en een halve minuut biedt een indringende, introspectieve ervaring op basis van rockinstrumentatie.

Nirvana's Smells Like Teen Spirit definieert het tijdperk op nummer 7

De grunge-doorbraak "Smells Like Teen Spirit" uit 1991 werd een onontkoombaar anthem dat de rock wegstuurde van de conventies uit de jaren tachtig. Met miljarden streams en blijvende culturele impact blijft het een van de meest herkenbare nummers van het decennium.

David Bowie sluit Outside af met Strangers When We Meet op nummer 6

Voor het eerst te horen op het project Buddha of Suburbia uit 1993 en later als afsluiter van Outside uit 1995, biedt "Strangers When We Meet" een cathartisch einde aan een van Bowies experimentelere albums. Het nummer onderscheidt zich door zijn emotionele resonantie.

The Verve's Bitter Sweet Symphony vangt tijdloze grandeur op nummer 5

De single "Bitter Sweet Symphony" uit 1997 combineert orkestrale elementen met een opvallende sample en creëert een breed, publieksvriendelijk geluid dat nog altijd verdeeldheid zaait. De weidse arrangement hielp de reikwijdte van de late Britpop te definiëren.

Nine Inch Nails duwen grenzen met Closer op nummer 4

Het nummer "Closer" uit 1994 bracht Nine Inch Nails dicht bij mainstream-radiosucces en piekte in de VS net buiten de top 40. De donkere thema's en opvallende video maakten het tot de signaturehit van de band.

Suede's Stay Together levert theatrale glam op nummer 3

De single "Stay Together" uit 1994 mengt Britpop met glamrock-theatraliteit over zeven uitgestrekte minuten. De meeslepende, ongebreidelde energie maakt het tot een uitschieter, zelfs binnen het oeuvre van de band.

Radiohead's Let Down schittert op OK Computer op nummer 2

Hoewel vaak overschaduwd door andere tracks op het album OK Computer uit 1997, levert "Let Down" een krachtige, op zichzelf staande emotionele punch. De grote, directe balladstijl weerspiegelt Radioheads benadering van hartstochtelijk songschrijven in de jaren negentig.

The Smashing Pumpkins bekronen de lijst met 1979 op nummer 1

Het nostalgische, bitterszoete "1979" van het dubbele album Mellon Collie and the Infinite Sadness uit 1995 staat bovenaan de ranglijst. De moeiteloze emotionele aantrekkingskracht en centrale plaats op het omvangrijke album maken het tot een bepalend rockmoment uit de jaren negentig.