De jaren 90 springen eruit als een van de meest polariserende periodes in de rockmuziek. Verschillende scenes bloeiden tegelijk op, van de rauwe energie van grunge uit Seattle tot de bravoure van Britse gitaarbands en de technische scherpte van metalacts. Iconen als Nirvana, Pearl Jam, Oasis en Radiohead kwamen in deze tijd op en brachten nummers uit die de frustratie van de jeugd, persoonlijke hartzeer en sociale spanning vastlegden.
Veel van deze songs verschenen tijdens de opkomst van MTV en de verschuiving naar alternatieve klanken. Meer dan dertig jaar later blijven ze nieuwe luisteraars aanspreken. De volgende aftelling belicht tien opvallende releases die het decennium hielpen vormgeven.
Op nummer tien staat Nirvana met hun single uit 1991 "Smells Like Teen Spirit". Het nummer vormde de kern van het album Nevermind en hielp de grunge-explosie op gang brengen. De rauwe vocals van Kurt Cobain en de ritmesectie van de band maakten het nummer tot een instant jeugdanthem. De titel en teksten raakten direct de vervreemding die veel jongeren toen voelden.
Nummer negen is voor Guns N' Roses met de meeslepende powerballad "November Rain" van Use Your Illusion I. Het negen minuten durende nummer bevat vocals en piano van Axl Rose naast de gedenkwaardige gitaarsolo van Slash. De bijbehorende video paste bij de cinematische intensiteit van het nummer. Slash herinnerde zich later dat de solo natuurlijk ontstond tijdens vroege demo's en nauwelijks aanpassing nodig had voor de definitieve opname.
Metallica belandt op nummer acht met "Enter Sandman", de leadsingle van hun titelloze album uit 1991. De riff bleek direct memorabel. Drummer Lars Ulrich legde uit dat de band na de progressieve koers van hun vorige plaat wilde vereenvoudigen. "Enter Sandman" ontstond op de eerste dag van de schrijfsessies en markeerde een nieuw hoofdstuk voor de groep.
Op nummer zeven biedt Radiohead "Creep" van hun debuut Pablo Honey uit 1992. Frontman Thom Yorke schreef de teksten nog tijdens zijn studie, puttend uit gevoelens van sociale onhandigheid. Een per ongeluk ontstane gitaarklank tijdens de opname werd een kenmerkend element van het nummer en versterkte de rauwe, nerveuze kwaliteit.
Nummer zes is voor Oasis met "Don't Look Back in Anger" van het album (What's the Story) Morning Glory? uit 1996. Noel Gallagher schreef het nummer tijdens een vroege, bescheiden fase van de band. Hij uitte later zijn verbazing over de blijvende rol ervan bij persoonlijke mijlpalen en noemde de onverwachte druk die zou zijn ontstaan als hij de toekomstige populariteit had gekend.
Soundgarden bereikt nummer vijf met "Black Hole Sun" uit 1994. Chris Cornell putte inspiratie uit een verkeerd verstaan nieuwsbericht. De arrangement en teksten ontstonden snel zodra het centrale idee vorm kreeg, waardoor een van de meest onderscheidende grunge-singles van het decennium ontstond.
The Cranberries nemen de vierde plaats in met "Zombie", een protestnummer uit 1994 geschreven door Dolores O'Riordan. Het nummer reageerde op het geweld in de laatste fase van The Troubles in Ierland. O'Riordan beschreef hoe het nieuws over een kind dat omkwam bij een bomaanslag haar diep raakte terwijl de band door het Verenigd Koninkrijk toerde.
Nummer drie is voor Pulp met "Common People" uit 1995. Jarvis Cocker baseerde de teksten op observaties van sociaal voyeurisme na zijn verhuizing naar Londen. Het nummer kwam voort uit een echte ontmoeting op de universiteit en benadrukte het ongemak tussen verschillende klassenachtergronden.
Foo Fighters belanden op nummer twee met "Everlong" van hun album The Colour and the Shape uit 1997. Opgericht door Dave Grohl na het einde van Nirvana, bracht de band een lichtere toon in het tijdperk. De videoclip van het nummer, met bandleden in een surrealistische droomsequentie, hielp het te vestigen als een liveklassieker.
Pearl Jam claimt de eerste plaats met "Black" van hun debuut Ten uit 1991. Eddie Vedder sloot zich aan bij de overgebleven leden van Mother Love Bone en verwerkte persoonlijke ervaringen in het nummer over eerste liefde. De krachtige vocalen en de afsluitende akkoordprogressie hebben het nummer sindsdien tot een hoogtepunt gemaakt in de liveoptredens van de band.