Bijna tien jaar is verstreken sinds 2017, maar de opvallendste films uit dat jaar blijven invloed uitoefenen op hoe verhalen op het scherm worden verteld. Dat jaar combineerde grootschalige spektakels met intieme karakterstudies, en verschillende titels groeiden uit van kritische favorieten tot publieksfavorieten. De volgende aftelling belicht de tien films die de culturele stemming van het tijdperk het best weergaven.
Edgar Wrights Baby Driver kwam als een dynamische mix van actie, muziek en persoonlijkheid. Ansel Elgort speelt een jonge vluchtchauffeur die een uitweg zoekt uit de misdaad, terwijl Lily James de liefde speelt die hem een nieuw doel geeft. Wright bouwt het verhaal rond een rijke soundtrack van popnummers, waardoor achtervolgingen ritmische setpieces worden die zowel nostalgisch als fris aanvoelen.
Olivier Assayas maakte een stille, onheilspellende thriller met Personal Shopper. Kristen Stewart speelt een jonge vrouw in Parijs die als assistente van een beroemdheid werkt terwijl ze probeert contact te maken met haar overleden tweelingbroer. De film gebruikt smartphoneberichten als een spookachtig verhalend middel en toont Stewart in een ingetogen, overtuigende hoofdrol.
Rian Johnsons Star Wars: The Last Jedi nam de saga in onverwachte richtingen. Mark Hamills Luke Skywalker verschijnt als een gedesillusioneerde mentor, terwijl Rey en Kylo Ren een gelaagde band ontwikkelen. De film zorgde voor intense discussies onder fans, maar de bereidheid om verwachtingen uit te dagen blijft opmerkelijk.
Martin McDonaghs Three Billboards Outside Ebbing, Missouri onderzocht verdriet, racisme en wetshandhaving via scherpe dialogen. Frances McDormand en Sam Rockwell leverden opvallende prestaties die erkenning kregen van de Academy. Het verhaal volgt een moeder die lokale politie onder druk zet na de moord op haar dochter.
De Safdie-broers maakten een urgent misdaadverhaal in Good Time. Robert Pattinson speelt een wanhopige man die door New York racet na een mislukte overval. De film kiest voor handheld-energie en echte locaties, waarmee de regisseurs hun kenmerkende benadering van stress en overleving vestigden.
Christopher Nolan condenseerde de evacuatie van 1940 tot een strakke, bijna dialogenloze ervaring in Dunkirk. Praktische effecten, IMAX-fotografie en Hans Zimmers score zorgen voor constante vaart. De non-lineaire structuur benadrukt hoe tijd vervormt onder extreme druk.
Sean Bakers The Florida Project volgt jonge bewoners van een budgetmotel bij Orlando. Niet-professionele acteurs brengen authenticiteit in scènes van het dagelijks leven, terwijl Willem Dafoe een stabiele aanwezigheid biedt als motelmanager. De film balanceert harde omstandigheden met momenten van kinderlijke verwondering.
Paul Thomas Anderson regisseerde Phantom Thread als een precieze studie van controle en genegenheid. Daniel Day-Lewis speelt een veeleisende modeontwerper uit de jaren vijftig wiens relatie met zijn assistente, gespeeld door Vicky Krieps, verrassend verloopt. De productieontwerp en de prestaties creëren een intieme wereld van obsessie en tederheid.
Jordan Peeles Get Out combineerde satire en spanning om ras en verbondenheid te onderzoeken. Daniel Kaluuya speelt een jonge man die het gezin van zijn vriendin bezoekt en iets diep verkeerds aanvoelt. De film werd zowel een commercieel succes als een cultureel ijkpunt door zijn gelaagde commentaar.
Greta Gerwigs Lady Bird volgt een koppige tiener die familiebanden en toekomstplannen navigeert in Sacramento. Saoirse Ronan en Laurie Metcalf portretteren een moeder-dochterrelatie vol wrijving en liefde. De film vangt de vaart van de adolescentie met humor en emotionele helderheid die nog steeds aansluit bij kijkers.